این قسمت رو برای دوستانی میذارم که به عرفان و سیر و سلوک الی الله، علاقمندن و دوست دارن مراحل عرفان رو بدونن.
موضوع عرفان حقیقت و نهایت اون رسیدن به حقیقت مطلقه.عرفان همون شناخت خداوندِ و لازمه ی اون علم نیست بلکه نوریِ که خداوند در دل سالک قرار میده و این نور موقعی در دل سالک می تابه ک دلش رو از هرچیزی غیر از خدا پاک کنه و چیزی جز یاد خدا و رضایت اون وجود نداشته باشه.
پس اول رهرو باید مقدمات پذیرش این نور رو تو دلش آماده کنه و در این راه از پیر و مرشد کمک بگیره و همه ی عرفا و بزرگان هم توصیه کردن که حتما با مرشد و راهبر، طی طریق کنیم:
طی این مرحله بی همرهی خضر مکن ظلمات است بترس از خطر گمراهی
امام صادق ع در حدیث <عنوان بصری> دستورالعملی رو برای رهروان بیان میکنن:
حضرت فرمود:علم به آموختن نیست.علم نور است و در قلب کسی قرار می گیرد که خداوند تبارک و تعالی هدایت او را اراده فرموده باشد بنابراین اگر علم می خواهی ابتدا باید حقیقت عبودیت را در وجودت بخواهی و علم را با عمل کردن طلب کنی و از خداوند طلب فهم کن تا علم را به تو بفهماند.
حقيقت عبودیت و بندگی به سه چیز است:
۱-اینکه بنده خدا در مورد آنچه که پروردگار به او سپرده است از خودش مالکیتی نبیند.
(مالک حقیقی خداوند تبارک و تعالی است همه اموال را از خداوند می بیند و آن را در جایی مصرف می کند که خداوند امر فرموده است.و با مالک ندانستن خود انفاق کردن در امری که خدا فرموده برایش آسان می شود.)
۲-بنده خدا برای خودش مصلحت و تدبیر اندیشی نمی کند.(مصلحت و تدبیر حقیقی در دست خداست؛و وقتی تدبیر امور را به مدبرش بسپارد اهل توکل می شود و تحمل مصیبتهای دنیا برایش آسان میشود.)
۳-تمام اشتغال او در کاری است که خداوند به آن امر فرموده است.(وقتی به دنبال اشتغال به اوامر الهی و دوری کردن از نواهی باشد فرصتی برای فخر فروشی و خودنمایی به مردم پیدا نمی کند.)
پس هنگامی که خداوند بنده ای را با این صفات گرامی بدارد.دنیا و ابلیس و مردم در نظرش کوچک شده و دیگر دنیا را برای زیاده خواهی و فخر و مباهات به مردم و عزت و جاه طلبی آنچه را که نزد مردم است نمی خواهد و عمرش را به بیهودگی نمی گذراند.
سپس فرمودند: تورا به نه چیز وصیت می کنم که آنها توصیه من به همه آرزومندان سیر و سلوک الی الله است.
سه مورد در تربیت و ریاضت نفس است؛سه مورد در حلم و بردباری و صبر است و سه امر دیگر در علم و دانش است.
آنچه در تربیت و ریاضت نفس است:
۱- مبادا چیزی را بخوری که به آن اشتها نداری چرا که موج حماقت و نادانی میشود.
۲- تا گرسنه نشوی چیزی را نخور
۳- زمانی که غذایی خوردی با نام خدا و حلال باشد.همواره حدیث حضرت رسول (ص) رابه یاد داشته باش؛که فرمود:آدمی هیچ ظرفی را بدتر از شکمش پر نکرده است.پس هنگامی که خواست غذا بخورد یک سوم شکمش را برای آب ،یک سوم را برای طعام و یک سوم را برای نفس قرار دهد.
اما سه موردی که در آن حلم و بردباری است:
۱- اگر کسی به تو گفت که اگر یکی بگویی ده تا می شنوی به او بگواگر ده تا بگویی سخنی نمی شنوی.(عفت کلام داشته باش و از نزاع بپرهیز)
۲- اگر کسی به تو دشنام داد به او بگو اگر تو راست می گویی از خداوند می خواهم مرا ببخشد و اگر دروغ می گویی از خداوند می خواهم تو را ببخشد.
۳- اگر کسی تو را تهدید به دشنام کرد تو او را به خیر خواهی و نصیحت و مراعات دعوتش کن.
و در آخر سه امری که در علم و دانش است:
۱- آنچه را نمی دانی از عالمان بپرس و مبادا برای به زحمت انداختن و امتحان کردن آنها سوال کنی.
۲- مبادا براساس خود رایی دست به کاری بزنی که به آن علم نداری و در تمامی امور تا آنجا که ممکن است مسیر احتیاط را رها نکن.
۳- همان گونه که از شیر درنده فرار می کنی از فتوا دادن بدون علم بپرهیز و گردن خود را پل عبور مردم نکن.
ادامه دارد ...
