شهادت مظلومانه برترين مخلوق عالم پس از پيامبر اكرم، مولي الموحدين اميرالمؤمنين، اولين امام همام حضرت علي‌بن ابي‌طالب (عليه‌السّلام) بر همه عدالت‌‌خواهان و حق‌جويان تسليت باد.

در شبهاى قدر چيزى بهتر از فراگيرى علوم الهى، گفتن و شنيدن معارف دين نيست. تشكيل يا شركت در برنامه‌هايى مانند جلسه تفسير يا حديث يا احكام، كه خود سعادت و توفيقى است؛ و اگر چنين برنامه‌اى نداشت، امر به معروف و نهى از منكر داشته باشد و اگر نتوانست لااقل ذكر بگويد.

آیت الله  جوادی آملی

منبع : http://esra.ir/main.asp

عکس از http://harfayenaghofte.blogfa.com/post-41.aspx

بنام خــدواند بخشنده مهــربان

• ليلة القدر شبى است كه قرآن نازل شده است و ظاهرا مراد به قدر، تقدير و اندازه‏گيرى است، خداى تعالى در آن شب حوادث يكسال را يعنى از آن شب تا شب قدر سال آينده را تقدير مى‏نمايد، زندگى و مرگ، رزق، سعادت، و شقاوت و چيزهايى از اين قبيل را مقدر مى‏سازد.
•  از امام محمد باقر علیه السلام از علامت ليلة القدر پرسيدند؟ امام (ع) فرمودند: علامت ليلة القدر اين است كه بوى خوشى از آن پخش مى‏شود، اگر در سرماى (زمستان) باشد گرم و ملايم مى‏گردد، و اگر ليلة القدر در گرماى (تابستان) باشد خنگ و معتدل و نيكو مى‏گردد.
• علامه طباطبائى در علايم شب قدر مى‏گويد: روايات در معنى و خصايص و فضايل شب قدر بسيار است، در بعضى از آن روايات علامتهايى براى شب قدر ذكر كرده از قبيل اينكه شب قدر، صبح آن شب آفتاب بدون شعاع طلوع مى‏كند و هواى آن روز معتدل است.

• حضرت موسی علیه السلام گفت: خداوندا! مى‏خواهم به تو نزديك شوم، فرمود: قرب من از آن كسى است كه شب قدر بيدار شود، گفت: خداوندا! رحمتت را مى‏خواهم، فرمود: رحمتم از آن كسى است كه در شب قدر به مسكينان رحمت كند: گفت: خداوندا! جواز گذشتن از صراط را از تو مى‏خواهم فرمود: آن، از آن كسى است كه در شب قدر صدقه‏اى بدهد. گفت‏خداوندا! از درختان بهشت و از ميوه‏هايش مى‏خواهم، فرمود: آنها از آن كسى است كه در شب قدر تسبيحش را انجام دهد گفت: خداوندا! رهايى از جهنم را مى‏خواهم، فرمود: آن، از آن كسى است كه در شب قدر استغفار كند: گفت‏خداوندا خشنودى تو را مى‏خواهم، فرمود: خشنودى من از آن كسى است كه در شب قدر دو ركعت نماز بگذارد.

• به پيامبر(ص) گفته شد: اگر شب قدر را دريابم از خدا چه چيزى را مسئلت كنم؟ فرمود: «عافيت را».

در خطبه شعبانيه پيامبر اسلام (صلى الله عليه و آله و سلم) همگان را به اطعام و دادن افطارى به روزه‌داران ترغيب مى‌كند:

«أيها الناس! من فطّر منكم صائماً لله فى هذا الشهر كان له بذلك عند الله عتق رقبة ومغفرة لما مضى ـ فقيل: يا رسول الله وليس كلّنا يقدر على ذلك فقال (صلى الله عليه و آله و سلم): ـ اتقوا النار ولو بشقّ تمرة»

هر كس در ماه رمضان به خاطر خدا به روزه‌دار افطارى بدهد، خداوند ثواب آزاد كردن بنده‌اى را به او مى‌دهد و گناهان او را نيز مى‌بخشد (شايد چون روزه‌دار خود را آزاد كرده است) عرض كردند: يا رسول الله ما توانايى افطارى دادن نداريم چگونه به اين فيض برسيم؟ فرمود: از آتش جهنم خود را برهانيد هر چند به اندازه يك خرما يا نيمى از آن افطارى بدهيد.
آن روز، روز سختى بود، چه بسا نصف خرمايى هم افطارى به حساب مى‌آمد، گاه بر اثر پيش‌آمدى غير منتظره فقر بر مسلمانان سايه مى‌افكند مثلا ً اصحاب صفه از ابتدايى‌ترين امكانات بى‌بهره بودند، گاه مسلمانان مدتها در محاصره اقتصادى و نظامى قرار مى‌گرفتند.

آیت الله جــوادی آمـلــی

منبع: http://esra.ir/main.asp

ملائكه الهى هنگام مرگ به استقبال مؤمنين مى‌آيند كه: «سلامٌ عليكم طبْتم فادْخلوها خالدين»(2)درهاى بهشت را باز مى‌كنند و مى‌گويند از هر درى كه خواستيد بفرماييد. امّا درباره روزه‌دار خداى سبحان فرمود: من خودم جزا مى‌دهم. اين فرق بين روزه و عبادتهای دیگر است.
خداوند به حضرت موسى وحى فرستاد، كه چرا با من مناجات نمى‌كني؟ عرض كرد: خدايا روزه‌دارم و در حال روزه، دهان خيلى معطر نيست. خداوند فرمود: اى موسي! بوى دهان روزه‌دار پيش من از مشك خوشبوتر است.
از امام صادق (سلام‌الله‌عليه) نقل شده كه، اگر كسى در روز گرمى روزه بگيرد و تشنه شود، خداى سبحان هزار فرشته را موكّل مى‌كند تا چهره او را مسح كنند و تا هنگام افطار به او بشارت دهند و هنگام افطار خداوند (عزّ وجلّ) مى‌فرمايد: «ما أطيب ريحُك وروْحك! يا ملائكتى أشهِدوا أنّى غفرت له» عجب معطرى و چه بوى خوبى داري! فرشتگان من شاهد باشيد كه من او را آمرزيدم.

خداوند عدّه‌اى از فرشتگان را مأمور كرده است تا براى روزه‌داران دعا كنند.و جبرئيل خبر داد كه پروردگار مى‌فرمايد: هرگز فرشتگانم را امر به دعا نكردم جز آنكه دعاى آنان را مستجاب نمودم. دعاى فرشته براى انسان، درخواست خير و خوبى براى وى است.

آیت الله جـوادی آمـلــی

منبع : http://esra.ir/main.asp

اميرالمؤمنين(عليه السلام) مي‌فرمايد: شما اهل سخا و جود باشيد ـ البته جود و سخا تنها اين نيست كه انسان، مالي به ديگران بدهد؛ زيرا اين خود مرحله‌اي از بخشش است و مرحلهٴ برتر، آن است كه انسان از بدن بگيرد و به جان بدهد. سخاوتمندانه از خوردن، پوشيدن، خوابيدن، لذّت و شهوت بكاهد و بر فضيلت جانتان بيفزايد. بدن را طوري سخي بار آورد كه اگر خواست شب هنگام از خواب برخيزد، برايش خيلي دشوار نباشد.

آیت الله جـوادی آملـی

منبع :http://esra.ir/main.asp

همان‌طور كه اگر آب، راكد باشد و در حدّ دريا نباشد، بدبو مي‌شود انسانها نيز تا به آن مقام شامخ خليفةاللهي برسند كه دريا بشوند ناچارند در تكاپو و كوشش باشند و اگر توقّف كنند، بدبو خواهند شد و بوي بدشان در قيامت، ظهور مي‌كند و در آن جا «طعام غسلين» را به آنها تغذيه مي‌كنند.

                                                             آیت الله جــوادی آمـــلی

مبادي اخلاق در قرآن

منبع : http://esra.ir/main.asp

روح، مرغ باغ ملكوت است و از عالم خاك نيست و چند روزي براي او در عالم طبيعت، قفسي از تن ساخته‌اند. آنگاه اين قفس مي‌شكند و آن مرغ، آزاد مي‌شود و اين همان: «موتوا قبل أن تموتوا» است. همهٴ تلاش معلّمان اخلاق براي اين است كه به ما بگويند قبل از اين كه اين قفس بشكند و شما مجبور شويد كه پر بكشيد، قفس را بشكنيد و آزادانه پر بكشيد. چون اگر قفس را شكستند شما را به قفس ديگري مي‌برند اما اگر قفس را بشكنيد، هميشه آزاد هستيد.

منبع مؤسسه تحقیقاتی أســرا

 http://esra.ir/main.asp

آیت الله جــوادی آمــلی

كساني كه راه اخلاق را طيّ كرده‌اند، از اوّلين دستور العملهاي آنها كم خوردن، كم خوابيدن، كم حرف زدن، تنها بودن، ذكر دائم داشتن است:
صَمْت وجوع و سَهَر و خلوت و ذكري به دوام ٭٭٭ ناتمامان جهان را كند اين پنج تمام
مواظبت بر اين امور، خامهاي جهان را پخته مي‌كند.

مبادي اخلاق در قرآن

آیت الله جــوادی آملــی 

انسانهاي كاملي كه خُلق آنها قرآن است، اشتغال به تهذيب نفس را صالح‌ترين كارها مي‌دانند. اميرالمؤمنين(عليه السلام) مي‌فرمايند: «الاشتغالُ بتهذيب النفس أصلح» (1) صرف عمْر در تهذيب روح، صالحترين كارهاست البته اين، بدان معنا نيست كه انسان از هر كاري دست بردارد و به تهذيب روح بپردازد؛ بلكه به اين معناست كه در هر كاري به فكر نزاهت روح باشد و اصولاً بيكاري مايهٴ «وَهن» است. انسان بيكار، ناچار است«كَلّ» بر ديگران باشد و همين، مايهٴ فرومايگي روح است و روح فرومايه هرگز فرزانه و مهذّب نخواهد شد و نمي تواند بر جامعه‌اي رياست كند، چون در سياست درون وامانده و در نبرد داخلي درمانده است.
1. شرح غرر الحكم، ج 1، ص 348. 

آیت الله جوادی آملی
 

نخست دوران كودكي است كه زندگي در هاله‌اي از غفلت، بي‌خبري و بازي فرو مي‌رود. سپس مرحله نوجواني فرا مي‌رسد و سرگرمي جاي بازي را مي‌گيرد. در اين مرحله انسان به دنبال مسائلي است كه او را به خود سرگرم سازد و از مسائل جدّي دور دارد. مرحله سوم، مرحله جواني، شور، عشق و تجمّل پرستي است. در مرحله چهارم احساسات كسب «مقام و فخر» در انسان خودنمايي مي‌كند و در مرحله پنجم به فكر افزايش مال و جمع ثروت و نفرات مي‌افتد. قرآن همهٴ اين مراحل را متاع فريب و نيرنگ مي‌داند. بنابراين، دنيا ابزاري است براي خودفريبي و فريب دادن ديگران. اين در مورد كساني است كه دنيا را هدف نهايي خود قرار مي‌دهند، به آن دل مي‌بندند، بر آن تكيه مي‌كنند و آخرين آرزويشان دست يازيدن به آن است. اما اگر مواهب اين جهان مادي وسيله‌اي براي وصول به ارزش‌هاي والاي انساني و سعادت جاودان باشد، هرگز دنياي مذموم نيست، بلكه مزرعه آخرت و پلي براي رسيدن به هدف‌هاي بزرگ است.

مأخذ: (معاد در قرآن، ص 61 ـ 62)

آیت الله جوادی آمـــلی